DEMANDAS DA ASOCIACIÓN DE PACIENTES E USUARIOS DO CHUS 3. Coidados Paliativos e Hospitalización a Domicilio

a) Diagnóstico da situación. A Hospitalización a Domicilio, segundo datos feitos públicos polo servizo, só chega ao 60 por 100 dos pacientes e usuarios que residimos nesta área sanitaria, polo que máis de 180.000 residentes estamos sen cobertura deste servizo. A atención só se presta a aqueles que están nun radio 25 km desde o Hospital Clínico. Non existe atención de garda, suprimida pola anterior xerencia e, polo tanto, a partir das tres da tarde hai que recorrer ao 061 e ás urxencias o que está a producir un aumento da demanda destes servizos nun 12 % desde que se tomou esta medida. Os coidados paliativos préstanse actualmente desde a Unidade do Gil Casares e no Hospital da Barbanza a través da HADO e, polo tanto, coas limitacións que impón esta fórmula de atención. Os profesionais de referencias nos centros de saúde para coidados paliativos son persoal voluntario, sen retribución adicional e sen formación específica. Non existe en toda a área sanitaria unha unidade de coidados paliativos pediátricos. Estas carencias constitúen unha discriminación por razón de residencia e unha vulneración do dereito recoñecido aos coidados paliativos e a unha morte digna nos artigos 4º e 9º da Lei 5/2015, do 26 de xuño, de dereitos e garantías da dignidade das persoas enfermas terminais.
b)Demanda. 1.Creación de novos equipos de soporte nesta área sanitaria que garantan a atención en coidados paliativos a todos os pacientes e familiares nun radio de 25 km ou 30 minutos de viaxe. 2. Inclusión efectiva nos equipos de soporte do persoal médico e de enfermería debidamente formado e de asistencia psicolóxica por persoal incluído no cadro de persoal da área sanitaria. 3. Redefinición do persoal de referencia en coidados paliativos dos centros de atención primaria, poñendo fin ao seu carácter voluntario e non remunerado e dotación de recursos para aumentar a formación especializada en coidados paliativos. 4. Investimento para a construción de centros sociosanitarios que nos permitan ter un contorno asistencial adecuado cando non podemos integrarnos na rede de atención hospitalaria a domicilio por non contar co soporte familiar. 5. Creación dunha unidade de coidados paliativos pediátrica que permita dar unha atención específica aos nenos e familiares que se atopan neste trance da vida. 6. Potenciación dos Comités de Ética Asistencial como órganos consultivos na protección do dereito dos pacientes a unha morte digna.

DEMANDAS DA ASOCIACIÓN DE PACIENTES E USUARIOS DO CHUS PRESENTADAS ANTE A XERENCIA 2. Hospital de Día Oncohematolóxico

a) Diagnóstico da situación. O Hospital de Día no ano 2015, segundo datos feitos públicos polo propio servizo, atendeu a 30.120 pacientes, con 23.000 tratamentos por problemas oncolóxicos (cifra máis elevada desde que se rexistran datos). A pesar desta elevadísima demanda, o servizo segue sen adaptar as instalacións e os medios materiais aos estándares e recomendacións publicados no ano 2009 polo Ministerio de Sanidad y Política Social. Ao longo do ano 2017 apreciamos unha redución dos tempos de espera que temos que soportar os pacientes e familiares desde que entramos no centro ata que rematamos o tratamento, como consecuencia da descentralización das citas para analíticas e que puxeron fin ás inadmisibles colas no mostrador de acceso e á aglomeración de pacientes. Non obstante seguen producíndose demoras de ata 7 horas especialmente duras para os que padecemos esta doenza e que se ven agravadas polas condicións materiais do propio centro. Consideramos que estas carencias materiais constitúe unha vulneración do artigo 32 da Lei 8/2008, do 10 de xullo, de saúde de Galicia, por canto non se adapta aos principios reitores do Sistema Público de Saúde de Galícia de adecuación das prestacións sanitarias ás necesidades de saúde da poboación e de calidade dos servizos e mellora continuada, con énfase na calidade da atención clínica e de organización dos servizos. Esta vulneración implica o incumprimento do artigo 16.2.b) do citado texto legal que obriga a adoptar as medidas organizativas, de xestión e de comunicación que fomenten a satisfacción da cidadanía respecto a un sistema sanitario orientado a ela.
b) Demanda. Que se cumpran os estándares de calidade do ano 2009 do Ministerio de Sanidad y Política Social e por conseguinte, i) que se produza a separación de oncoloxía de hematoloxía, ii) que se acondicione a zona de admisión que inclúa unha área ou espazo que garanta un certo grao de privacidade, iii) que non existan salas de espera nos corredores de acceso e que non teñan acceso visual ao mostrador de recepción, iv) que se cambien as cadeiras das salas de espera por aquelas que cumpran requisitos de confortabilidade cun rateo de 1,5 por paciente e que se doten as salas con fontes de auga fría, v) renovar os asentos de tratamento (algún deles está nun estado evidente de deterioración que producen contracturas aos pacientes) colocándoos en zonas que conten con luz natural e que dispoñan de pantalla de televisor, vi) garantir a intimidade visual e auditiva na sala de tratamento mellorando a leve cortina que hoxe existe de separación entre pacientes.
Compostela a 13 de xuño de 2017

DEMANDAS DA ASOCIACIÓN DE PACIENTES E USUARIOS DO CHUS PRESENTADAS ANTE A XERENCIA: 1.- Servizo de Urxencias

O PASADO DÍA 6 DE XUÑO A ASOCIACIÓN DE PACIENTES E USUARIOS DO CHUS ENTREGOU A XERENTE DA E.O.X.I. DE COMPOSTELA ESCRITO DE DEMANDAS RECOLLENDO UN TOTAL DE 12 ÁREAS OU SERVIZOS NOS QUE EXISTE UNHA INTOLERABLE CALIDADE ASISTENCIAL OU NOS QUE SE VULNERAN DEREITOS ESENCIAIS DOS PACIENTES POR RACIONAMENTO E FALTA DE MEDIOS MATERIAIS E HUMANOS.
De acordo co compromiso adquirido verbalmente pola xerente, cada unha das demandas serán abordadas en xuntanzas mensuais monográficas nas que a xerencia detallará as medidas que pretende implementar.
As demandas que de xeito breve se detallan a continuación, e que desenvolveremos en sucesivos post, son produto da nosa experiencia como pacientes e usuarios da área sanitaria de Compostela ao longo dos últimos 3 anos, e das reclamacións que diariamente os pacientes nos fan chegar como consecuencia do “normal ou anormal” funcionamento da administración sanitaria. Reflicte por conseguinte a realidade máis concreta e a experiencia propia daqueles que fomos suxeitos pasivos de condicións materiais inadecuadas, insuficientes ou indebidamente xestionadas que engadiron un plus de sufrimento a aquel que padecemos como consecuencia da nosa enfermidade e que non temos o deber de soportar ou padecer. Moitas delas, como indicaremos a continuación, teñen a súa orixe no incumprimento do mandato legal para facer efectivo e universal o dereito de asistencia que se recoñece no ordenamento xurídico pero que se nos nega na práctica asistencial.
Non é a nosa función como pacientes e usuarios formular propostas de organización interna que lle corresponden ao equipo directivo da EOXI, pero si queremos poñer o acento naqueles servizos que teñen carencias manifestas, naquilo que non está funcionamento adecuadamente, que non cumpre cos estándares mínimos de calidade ou que vulnera dereitos esenciais.
A partir de hoxe, comenzando polos SERVIZOS DE URXENCIAS, e nos sucesivos días iremos publicando post recollendo o contido do escrito de demandas presentadas.
1. Servizos de Urxencias do CHUS.
a) Diagnóstico da situación. A pesar da capacidade que hoxe existe por parte dos sistemas de xestión hospitalaria para anticiparse aos repuntes de demanda de atención urxente, seguen producíndose de xeito reiterado situacións de colapso ou saturación que foron documentados pola Asociación e coñecidos pola opinión pública, como consecuencia da infrautilización de medios materiais e humanos para poñer a disposición dos pacientes as camas necesarias no momento en que está aprobado o ingreso en planta. A non dotación de persoal de camas hospitalarias no momento e tempo requirido fai que os pacientes permanezamos nas camas de urxencias en espera de ingresar en planta e se produza a acumulación de pacientes nos corredores de acceso, xa cualificados con certa grao de gravidade pola triaxe, e que polo tanto son demandantes dunha atención urxente nos lugares destinados polo servizo para tal fin. Este “modus operandi”, quebra o principio de atención sanitaria inmediata e durante as 24 horas do día que preside a atención de urxencia e que se recolle do artigo 52.3. da Lei 8/2008, do 10 de xullo, de saúde de Galicia, e atenta co dereito á dignidade dos pacientes recoñecido no artigo 10.1. da Lei 14/1986, do 25 de abril, Xeral de Sanidade legal ao estar horas en cadeiras de rodas e padiolas no corredor de acceso agardando ser atendidos.
b) Demanda. Queremos que se cumpra a legalidade e se poña fin a esta práctica de colocación dos pacientes nos corredores de acceso por canto comporta un maltrato asistencial intolerable que produce un dano engadido ao propio paciente urxente e que pode provocar un dano non previsto a terceiros ante situacións de emerxencia que requiren os accesos ao servizo totalmente despexados. Debe de rematar a demora que se produce nos ingresos a planta desde o servizo e por conseguinte debe, ao noso entender, existir un remanente permanente de camas dotadas que permita atender con garantías os repuntes da demanda. Consideramos inadmisible que esta situación se produza existindo camas dispoñibles non dotadas ou zonas do propio servizo de urxencias (anexo) non utilizados por non contar co persoal necesario para ser atendidas. Consideramos que a demora está tamén producida en moitos casos pala carencia de transporte adecuada para trasladar os pacientes desde o servizo ao Hospital Provincial de Conxo, ao Hospital Gil Casares e, en caso de alta, ao seu propio domicilio. Por iso consideramos imprescindible que se doten de máis medios de transporte para reducir os tempos de permanencia no servizo e poñer fin á carencia existente de ambulancias a partir das 24:00 horas (só se conta cunha unidade).
Compostela a 10 de xuño de 2017

 

 

O SERGAS CONTINÚA CA POLÍTICA DE RACIONAMENTO DE RECURSOS SANITARIOS E PECHA NO VERÁN 171 CAMAS NA ÁREA SANITARIA DE COMPOSTELA

A Consellería de Sanidade persiste nas políticas dirixidas a racionar os recursos públicos sanitarios dispoñibles, a sabendas das graves consecuencias que elo conleva na saúde dos pacientes e na calidade asistencial. Este é cronograma, feito público pola Xerencia do CHUS, do peche de camas do Hospital Provincial de Conxo e do Hospital Gil Casares para o verán do 2017:
Un total de 171 camas quedaran pechadas sen a dotación de persoal necesario para ser atendidas e facelas dispoñibles para os pacientes . Como consecuencia delo, un ano mais atoparémonos cas axendas pechadas ata o remate das vacacións do persoal sanitario e nos despacharán ca fórmula “xa o chamaremos”, a pesares de que a normativa autonómica prohibe de forma expresa que existan pacientes en espera de ser incorporados a unha lista. En lugar de contratar durante este período a persoal substituto e manter a actividade normal que permita reducir as avultadas listas de espera para cirurxía, faise recaer sobre a saúde dos pacientes decisións de xestión que atentan contra o dereito fundamental a atención sanitaria requirida pechando recursos que hoxe están sendo demandados. A 31/12/2016 as listas de espera estruturais para intervencións cirúrxicas publicadas na páxina web do SERGAS para área sanitaria de Compostela, acreditan un total de 4.346 pacientes en espera de ser intervidos só en aquelas especialidades que se ven afectadas polo peche de camas ( Dermatoloxía, Cirurxía Xeral e Dixestiva, Oftalmoloxía, Uroloxía, Traumatoloxía e Neumoloxía). Nos últimos días fomos testigos de como nos servizos de urxencias do CHUS seguimos soportando situacións de colapso, con pacientes en cadeiras de roldas e padiolas nos corredores de entrada agardando horas para ser atendidos, por manter pechadas as camas de Medicina Interna e Dermatoloxía do Hospital Gil Casares e utilizar as zonas de atención do servizo como camas hospitalarias. Todo isto sen contar aos pacientes en lista de espera non estrutural para atención cirúrxica que no ano 2010 (único dato publicado) o Consello de Contas de Galicia cuantificaba en 22.932 no ámbito da Comunidade Autónoma cunha demora en espera de 234 días.
O resultado destas políticas sanitarias ao longo dos últimos 9 anos é a perda neta de camas dispoñibles. De acordo cos datos publicados polo Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade e polo Instituto Galega de Estatística, no ano 2008 tíñamos dispoñibles no complexo hospitalario do CHUS (incluíndo o H.Provincial de Conxo e o H. Gil Casares), un total de 1.811 camas. A 31/12/2016 as camas dispoñibles eran 1.479: 335 camas menos (un 18,49 por 100 das camas do 2008).
De forma deliberada con esta política o que se pretende é a redución neta anual de camas, a costa dos pacientes e da calidade do noso Sistema Público de Saúde, forzando ao conxunto do sistema a funcionar en condicións de precariedade en nome da súa suposta sustentabilidade e uso racional dos recursos.
Compostela a 28 de maio de 2017

 

A ÁREA SANITARIA DE COMPOSTELA É A ÚNICA DO SERGAS QUE NON CONTA CON TERAPEUTAS OCUPACIONAIS PARA REHABILITACIÓN FÍSICA.

A Area Sanitaria de Santiago de Compostela carece dun equipo de rehabilitación digno e suficiente para atender dende unha perspectiva multidisciplinar e completa ás persoas residentes.
A dotación de profesionais nas unidades de rehabilitación física e atención temperá da área sanitaria de Santiago non acadan os mínimos esixidos para dar unha atención de calidade ás persoas usuarias.
Segundo datos recollidos directamente nos centros sanitarios da Comunidade Autónoma, os terapeutas ocupacionais ao servizo do SERGAS por área sanitaria e especialidade é o seguinte:
Da análise de datos das diferentes áreas sanitarias de Galicia, tódalas áreas xeográficas contan con terapeutas ocupacionais nas unidades de rehabilitación física, agás Santiago de Compostela, onde non se conta con ningún destes profesionais. Esta carencia supón un agravio importante para as persoas desta área sanitaria pois carecemos de tratamento en lesións neurolóxicas e tamén no caso de patoloxías osteoarticular, traumática,… necesidade que xa está a ter resposta en outras zonas coma Vigo ou Coruña. Non contar con ningún profesional desta especialidade comporta unha clara discriminación por razón de residencia contraria ao principio de universalidade e equidade que preside o noso sistema público de saúde e implica graves consecuencias para os pacientes. No caso das persoas que padecemos amputacións por traumatismo ou por enfermidades conxénitas non se cumpren os protocolos de rehabilitación e manexo das próteses ao non contar cos profesionais que coñecen o seu manexo. Hai demoras inaceptables no inicio dos tratamentos rehabilitadores, con graves consecuencias para os pacientes. Tratamentos rehabilitadores que deben comezar na propia planta hospitalaria despois da amputación e que deben mantenrse durante un prazo de 6 semanas antes da colocación da prótese e continuar durante 8 semanas, como mínimo, despois da súa colocación, redúcense a un mes ou mes e medio, e en algún caso a tan só 10 días, o que provoca un uso incorrecto da prótese e da lugar, en moitos casos, a patoloxias sobrevidas e a unha demora inaceptable no noso proceso de inserción social e laboral.
De igual xeito a Unidade de Atención Temperá do CHUS minora os tratamentos e atencións ós seus pacientes, pois dende hai xa anos non conta coa presencia de psicomotricistas no seu equipo de profesionais, que si aparecen no resto das áreas sanitarias de Galicia, nin de traballadores sociais que orienten a estas familias en canto os recursos socio-sanitarios existentes. Esta unidade conta na actualidade unicamente con dúas fisioterapeutas, dúas terapeutas ocupacionais, dúas médicos e unha logopeda (esta profesional está fora do equipo multidisciplinar) para dar atención á toda a poboación.
A Xerencia do CHUS debería ser consciente que o número de terapeutas é claramente deficiente, pois son os únicos para toda a área sanitaria de Santiago. Isto motiva graves desaxustes: o tempo de espera para unha valoración inicial en moitos casos é demasiado longo (período nos que os nenos se atopan nunha situación de desamparo), as sesións adoitan ser só 1 hora semanal nalgún caso ou 3/4 de hora noutros (intensidade claramente insuficiente na maioría dos casos), os casos mais graves non se atenden como precisan e nalgunha ocasión son derivados a outras unidades de competencia municipal da contorna (Noia e Ordes). Ademais estas carencias de profesionais acaban provocando a prescrición de altas no tratamento ou, incomprensiblemente, a derivación cara recursos privados ou de iniciativa social.
Tamén hai que salientar o deficiente estado das instalacións. Os equipamentos que dispón a unidade de rehabilitación física do CHUS están claramente obsoletos, en estado deficitario. Na Unidade de Atención Temperá a inexistencia de climatización provoca que os menores pasen frío no inverno e calor no verán, as salas de Terapia son pequenas e aquelas que están no primeiro andar, non dispoñen de ascensor, novamente situación incomprensible tendo en consideración que no perfil de pacientes ós que se dirixe, atópanse moitas persoas con graves problemas de mobilidade.
Desde a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS consideramos que a carencia de persoal especializado en terapia ocupacional e a existencia de instalacións de rehabilitación inadecuadas que ten a área sanitaria de Compostela, constitúe un trato discriminatorio respecto doutras áreas e comporta a vulneración do noso dereito esencial a asistencia requirida ao que debe poñerse fin por parte da xerencia e dos responsables do SERGAS mediante a aplicación dos recursos públicos necesarios.
Compostela a 20 de maio de 2017

SEGUEN OS COLAPSOS DOS SERVIZOS DE URXENCIAS DO CHUS

A PESARES DAS CATRO DENUNCIAS FEITAS ANTE A INSPECIÓN DE TRABALLO E A PRESENTADA ANTE A FISCALÍA POLO FALECEMENTO DUNHA PACIENTE NO MES DE MARZO DO 2017, A XERENCIA E O PERSOAL RESPONSABLE DO SERVIZO DE URXENCIAS SEGUEN COLOCANDO AOS PACIENTES EN CADEIRAS DE RODAS E PADIOLAS NOS CORREDORES DE ENTRADA.
Unha vez maís a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS, tivo coñecemento de que hoxe desde as 13:40 horas estanse colocando a pacientes de gravidade intermedia en cadeiras de rodas e padiolas nos corredores de acceso ao servizo de urxencias. Ás 17:30 horas 5 pacientes estaban agardando nos corredores a ser atendidos despois de estar cualificados pola triaxe como pacientes de certa gravidade. A esta hora 20 pacientes estaban pendentes de ingreso ocupando o espazo de observación a pesares de que todos, salvo cinco, tiñan cama asignada.
Os responsables do servizo seguen vulnerando o dereito dos pacientes a sermos atendidos ca inmediatez que esixe o artigo 52.3. da Lei 8/2008, do 10 de xullo de saúde de Galicia e continúan atentando contra a nosa dignidade ao colocarnos en padiolas e cadeiras de rodas durante horas para ser atendidos nos lugares destinados para elo con risco de que, como xa aconteceu en tres ocasións nos últimos anos, falezamos sen a atención requirida.
Todo isto segue acontecendo mentres a xerencia mantén todas as camas de medicina interna do Gil Casares pechadas sen dotación de persoal para ser atendidas adecuadamente, e utilizando os servizos de urxencias como camas hospitalarias cando, de acordo ca citada norma deben destinarse para a asistencia inmediata dos pacientes cualificados de atención sanitaria urxente.
EXISIMOS A APERTURA DE TODAS AS CAMAS DISPOÑIBLES E QUE SE FAGA USO DE TODOS MEDIOS MATERIAIS E HUMANOS NECESARIOS PARA POÑER FIN A ESTA “TORTURA” CONTINUADA DOS PACIENTES NOS SERVIZOS DE URXENCIAS DO CHUS.

 

DENUNCIA DUN PACIENTE CON LEUCEMIA LINFÁTICA CRÓNICA SOBRE AS INTOLERABLES CONDICIÓNS DO HOSPITAL DE DÍA DO CHUS

“Son paciente do Hospital de Día porque padezo unha Leucemia Linfática Crónica polo cal estou recibindo tratamento de quimioterapia e con tal motivo visito frecuentemente estas dependencias.
Quero DENUNCIAR o tratamento desconsiderado que recibimos os pacientes con demasiada frecuencia coma por exemplo o pasado día 21 de marzo que tiña cita para unha revisión (este día non me tocaba tratamento de quimioterapia), ás 10:00 h e fun chamado ao despacho da Hematóloga Doutora ….. ás 12:10 h.. SÍ DÚAS HORAS E DEZ MINUTOS DE ESPERA, un auténtico abuso.
As citadas 2,10 horas de espera inevitablemente sufrinas nunha sala de espera totalmente ateigada de pacientes – coma é habitual -, estamos alí encastados en cadeiras de chapa de madeira dura coma o aceiro e sen ningunha flexibilidade. Aquí a ningún responsable lle importa que sexamos pacientes graves e moi graves cos seus corpos doentes. Nin te podes mover, se quitas un brazo, para desentumecerte, tropezas a forza co paciente que está ao teu lado, lamentable. Estou falando da sala de espera principal xa que hai outra, aínda máis pequena, en fronte e coas mesma características. Estas salas don totalmente insuficientes e así o recoñecen os feitos cando algún responsable iluminado tivo a ocorrencia de colocar dúas ringleiras de cadeiras no corredor xeral que pasa por diante do Hospital de Día. Ah, iso sí, plantaron no alto dos tabiques unha pantalla a cada lado nas que se anuncias as chamadas ás respectivas consultas, con tan mala ¿sorte? que moitos dos pacientes que lles toca sentarse nos extremos non alcanzan a ver as pantallas, é de risa sen non fose triste. E que dicir do frío que alí se pasa xa que hai correntes de aire constantes e tamén ter que soportar o tráfico de persoas e aparatos en todo momento, o barullo e as conversas e algaradas a toda voz que alí se monta de seguido, etc. etc.
Polo exposto solicito respecten os horarios das consultas que se non facilitan con antelación dabondo como para que se poidan organizar as mesmas sen tanto quebranto para os pacientes. Tamén solicito se tomen as medidas necesarias para habilitar unha sala de espera adecuada para seres humanos que neste caso teñen os seus corpos mal feridos pola enfermidade.”
A ASOCIACIÓN DE PACIENTES E USUARIOS DO CHUS, ten solicitado desde fai meses unha xuntanza co xefe do servizo de oncoloxía e do Hospital de Día, Doutor López e ca Xerencia do CHUS para abordar a solución do estado intolerable das condicións materiais que temos que soportar os pacientes oncohematolóxicos durante os días de atención e tratamento. A día de hoxe seguimos esperando ser recibidos.

 

A utilización dos familiares como un recurso asistencial gratuíto é unha das vías máis sutís de privatización da sanidade pública e unha das políticas destinada a impedir a construción de centros sociosanitarios

 

 

PUBLICAMOS A CONTINUACIÓN A 4ª ACTA DE INSPECCIÓN E O REQUIRIMENTO A XERENCIA DO CHUS (aos anteriores fixo caso omiso) REALIZADA POLA INSPECCIÓN PROVINCIAL DE TRABALLO E SEGURIDADE SOCIAL DA CORUÑA, EN RELACIÓN CA COLOCACIÓN DE PACIENTES EN CADEIRAS DE RODAS E CAMILLAS NO CORREDOR DE ACCESO AOS SERVIZOS DE URXENCIAS

 

PUBLICAMOS A CONTINUACIÓN A DENUNCIA DUNHA PACIENTE Á QUE LLE FOI DENEGADA ASISTENCIA NO DÍA DA CITA PREFIXADA POR NON ATENDER A CHAMADA TELEFÓNICA, SUPOSTAMENTE FEITA, PARA CAMBIO DE CITA

 

O CHUS DEMORA CASE TRES MESES EN PRESTAR REHABILITACIÓN A UNHA PACIENTE PREFERENTE CON POSIBLE NECROSE NA CABEZA DO ÚMERO

Unha vez mais vémonos na obriga de denunciar publicamente a grave situación na que nos atopamos os pacientes nas listas de espera para rehabilitación deste área sanitaria. O pasado día 21 de marzo a Asociación de Pacientes recibiu o seguinte testemuño da paciente S.R.A. diagnosticada de luxación con rotura de úmero dereito:
O 30 de decembro de 2016 me interveñen por unha luxación con rotura de úmero dereito. O 15 de febreiro de 2017 o traumatólogo que me atende no CHUS me pregunta se quero comezar coa rehabilitación e respóndolle que sí. O 21 de febreiro aínda non saben dicirme canto tempo mais de espera me queda e presento unha folla de reclamación no Centro de Saúde de Bertamiráns. Vexo moi seriamente comprometida a mobilidade do meu brazo o que me limita considerablemente no meu día a día (p.e. non podo conducir) e coido que canto mais tempo tarde en comezar coa rehabilitación, mais difícil será volver a estar ben. A medio día do 23 de febreiro chámame para darme unha cita para o 3 marzo no Hospital Provincial de Conxo onde me avalían e a doutora que me atendeu infórmame que me teñen que tratar o brazo con magnetoterapia posto que “hai pouco oso onde agarrar” (palabras textuais) e que o aparato en cuestión só está neste hospital. A pregunta de cando comezarei ca rehabilitación, simplemente contéstame que “pronto”. Pasan as semanas e non recibo chamada algunha. O 16 de marzo teño revisión co traumatólogo e me informa que a miña fractura non vai ben que “non se formou callo” e que pode producirse (ou non) necrose na cabeza do úmero. Infórmolle que aínda non comecei ca rehabilitación e non parece sorprendido. Ensíname uns exercicios para facer eu pola miña conta en casa e insiste en que é moi importante que mova moito o brazo. Cando me voo do CHUS, acércome ao Hospital Provincial coa intención de interesarme polo meu caso e ver qué explicación me dan. Aténdeme una señora moi amable que está na Secretaría e dime que o meu volante é preferente, pero que teño diante de min outros 10 preferentes. A única solución que me poden dar é que poña outra reclamación e así o fixen. Finalmente despois de case tres meses de espera o día 23 de marzo comunícanme que hoxe 24 comezo una rehabilitación que polo diagnóstico debeu se prestada con carácter inmediato.”
A situación descrita por S.R.A. é a que padecemos miles de persoas que hoxe estamos en lista de espera nesta área sanitaria para rehabilitación hospitalaria e ambulatoria e que descoñecemos en que data van a ser tratados sen ter en consideración a prescrición ditada polo noso especialista nin as nosas necesidades concretas de saúde.
A pesares de que o Real Decreto 603/2003, do 23 de maio, recoñece o dereito de todos os pacientes a estar incorporados nunha lista estrutural para probas terapéuticas na que debemos ser atendidos nun prazo máximo de 15 días desde a solicitude cando se trata de atención preferente, a xerencia e os responsables sanitarios do CHUS fan caso omiso deste recoñecemento e vulneran sistematicamente e sen rubor algún o dereito a atención nos tempos máximos garantidos, en moitos casos con graves consecuencias para a nosa saúde e calidade de vida presente e futura. Pero ademais cando non se nos informa do momento en que imos a iniciar a rehabilitación ou se nos di que “xa nos chamarán” en realidade están incumprindo a obriga legal de incorporarnos a unha lista de espera e nos manteñen nun estado de absoluta incertidume e desamparo legal sen que surtan efecto algún as reclamacións que presentamos reiteradamente.
Se é grave a vulneración dun dereito recoñecido, tamén o é que hoxe todas as probas diagnósticas e ás terapéuticas de rehabilitación non teñan un tempo máximo de espera garantido pola normativa estatal e autonómica, como acontece cas intervencións cirúrxicas e polo tanto os pacientes non clasificados como preferentes pasamos meses e anos ser recibir atención rehabilitadora algunha.
A rehabilitación ambulatoria desta área sanitaria conta con listas de espera opacas non sometidas a control sistemático algún, mais alá do que dentro das súas posibilidades realizan os profesionais sanitarios, e non forman parte da información semestral sobre os tempos de espera que se publica polo SERGAS. Contamos tan só con 30 fisioterapeutas distribuídos nun total de 14 Centros de Saúde para atender a unha poboación de 447 mil habitantes e un rateo de 6,7 profesionais por cada 100.000. No Centro de Saúde de Fontiñas de Compostela 3 fisoterapeutas atenden a mais de 135 mil persoas cun rateo intolerable nun estado social de dereito de mais de 45 mil habitantes por fisioterapeuta.
Ante esta situación non podemos mais que esixir que se respecten os tempos legais de atención que temos recoñecidos e que se poña fin ao desamparo asistencial como o que padeceu S.R.A. e o de todos os pacientes que, como ela, están en situación preferente mediante a dispensación das terapias rehabilitadoras requiridas de xeito inmediato, e que sen atender a consideracións orzamentarias ou de outra índole non clínica se doten as prazas de persoal rehabilitador necesarias para poñer fin a esta intolerable e grave desatención.
Compostela a 24 de marzo de 2017

 

DESMONTANDO a argumentación repetida sistematicamente polos responsables do SERGAS consistente en culpabilizar aos pacientes e usuarios dun mal uso dos servizos sanitarios e dos colapsos e saturacións da sanidade pública.

 

TEXTO ÍNTEGRO DO DITAME DA VALEDORA DO POBO EN CONTESTACIÓN A QUEIXA PRESENTADA POLA ASOCIACIÓN DE PACIENTES EN RELACIÓN CO COLAPSO DAS URXENCIAS DO CHUS e no que literalmente afirma que non existen evidencias que “permitan corroborar que o sistema en si provoque unha mala praxe administrativa receptora de recriminación por parte desta Institución”. INCOMPRENSIBLE E INTOLERABLE !!!.

 

TESTEMUÑO DE PILAR AYMARA, filla da paciente L.P.R. de 74 anos, enferma pluripatolóxica e con problemas severos de mobilidade, que o pasado día 24 de decembro de 2016 tivo que agardar 3 horas

 

CRÓNICA DA INDIGNIDADE. Situación do colapso das urxencias do CHUS. O LUNS DÍA 9 ÁS 17:15 HORAS OS SERVIZOS DE URXENCIAS DO CHUS COLAPSADOS CON 22 PACIENTES NOS PASILLOS EN CADEIRAS DE RODAS E PADIOLAS

 

«Fun reprendido e ameazado por non receitar xenéricos» Un médico de Chantada denuncia en la puertas de su consulta presiones del Sergas para que modifique sus criterios de prescripción de recetas

 

A XERENCIA DO CHUS di agora que a cita para o especialista fixada para dentro de cinco meses a Xóan Fermín Rodríguez, enfermo de leucemia crónica e tuberculose, é outro erro na asignación de citas entre as mais de 2500 consultas diarias