Dereito á información

Na Lei 14/1986 Xeneral de Sanidade, nos artigos seguintes regula o dereito á información dos pacientes:
Artigo 9
Os poderes públicos deberán informar os usuarios dos servizos do sistema sanitario público, ou vinculados a el, dos seus dereitos e deberes.
Artigo 10
Todos teñen os seguintes dereitos con respecto ás distintas administracións públicas sanitarias:

  1. Ao respecto á súa personalidade, dignidade humana e intimidade sen que poida ser discriminado por razóns de raza, de tipo social, de sexo, moral, económico, ideolóxico, político ou sindical.
  2. Á información sobre os servizos sanitarios a que pode acceder e sobre os requisitos necesarios para o seu uso.
  3. Á confidencialidade de toda a información relacionada co seu proceso e coa súa estancia en institucións sanitarias públicas e privadas que colaboren co sistema público.
  4. A ser advertido de se os procedementos de prognóstico, diagnóstico e terapéuticos que se lle apliquen poden ser utilizados en función dun proxecto docente ou de investigación, que, en ningún caso, poderá comportar perigo adicional para a súa saúde. En todo caso será imprescindible a previa autorización e por escrito da ou a ou o paciente e a aceptación por parte do médico e da Dirección do correspondente Centro Sanitario.
  5. A que se lle dea en termos comprensibles, a el e aos seus familiares ou achegados, información completa e continuada, verbal e escrita, sobre o seu proceso, incluíndo diagnóstico, prognóstico e alternativas de tratamento.
  6. Á libre elección entre as opcións que lle presente o responsable médico do seu caso, sendo preciso o previo consentimento escrito do usuario para a realización de calquera intervención, excepto nos seguintes casos:

    — Cando a non intervención supoña un risco para a saúde pública.
    — Cando non estea capacitado para tomar decisións, nese caso, o dereito corresponderá aos seus familiares ou persoas a el achegadas.
    — Cando a urxencia non permita demoras por poderse ocasionar lesións irreversibles ou existir perigo de falecemento.

  7. A que se lle asigne un médico, cuxo nomee daráselle a coñecer, que será o seu interlocutor principal co equipo asistencial. En caso de ausencia, outro facultativo do equipo asumirá tal responsabilidade.
  8. A que se lle estenda certificado acreditativo do seu estado de saúde, cando a súa esixencia establézase por unha disposición legal ou regulamentaria.
  9. A negarse ao tratamento, excepto nos casos sinalados no apartado 6; debendo, para iso, solicitar a alta voluntaria, nos termos que sinala o apartado 4 do artigo seguinte.
  10. A participar, a través das institucións comunitarias, nas actividades sanitarias, nos termos establecidos nesta Lei e nas disposicións que a desenvolvan.
  11. A que quede constancia por escrito de todo o seu proceso. Ao finalizar a estancia do usuario nunha Institución hospitalaria, a ou o paciente, familiar ou persoa a el achegada recibirá o seu Informe de Alta.
  12. A utilizar as vías de reclamación e de proposta de suxestións nos prazos previstos. Nun ou outro caso deberá recibir resposta por escrito nos prazos que regulamentariamente se establezan.
  13. A elixir o médico e os demais sanitarios titulados de acordo coas condicións contempladas nesta Lei, nas disposicións que se diten para o seu desenvolvemento e nas que regulen o traballo sanitario nos Centros de Saúde.
  14. A obter os medicamentos e produtos sanitarios que se consideren necesarios para promover, conservar ou restablecer a súa saúde, nos termos que regulamentariamente se establezan pola Administración do Estado.
  15. Respectando o peculiar réxime económico de cada servizo sanitario, os dereitos contemplados nos apartados 1, 3, 4, 5, 6, 7, 9 e 11 deste artigo serán exercidos tamén con respecto aos servizos sanitarios privados.

Artigo 11

Serán obrigacións dos cidadáns coas institucións e organismos do sistema sanitario:

  1. Cumprir as prescricións xerais de natureza sanitaria comúns a toda a poboación, así como as específicas determinadas polos Servizos Sanitarios.
  2. Coidar as instalacións e colaborar no mantemento da habitabilidade das Institucións Sanitarias.
  3. Responsabilizarse do uso adecuado das prestacións ofrecidas polo sistema sanitario, fundamentalmente no que se refire á utilización de servizos, procedementos de baixa laboral ou incapacidade permanente e prestacións terapéuticas e sociais.
  4. Asinar o documento de alta voluntaria nos casos de non aceptación do tratamento. De negarse a iso, a Dirección do correspondente Centro Sanitario, a proposta do facultativo encargado do caso, poderá dar o alta.